در 25 کیلومتری غرب شهر گرگان و 7 کلیومتری شرق کردکوی ، روستای زیبا و کوهپایه ای النگ واقع شده که درسال 1276 هجری دارای (( 130 خانوار و613 نفر نفوس بود)) . ملک این روستا در دوران قاجار جزء تیول اربابی خاندان و سران ایل قاجاریه بود که در وقفنامه 1305 هجری به آن چنین اشاره شده است : (( ام کلثوم خان خواهر خانجان آقا قاجار و زوجه خانلر خان قاجار تمامی حصه و رسد و سهم خود را از قریه النگ با جمیع توابع و لواحق از اراضی عامره و غامره ، مزارع و مراتع ، جنگلستان ، ملیلرستان ، توتستان ، آسیاب ، آبدانگ ، حمام ، محل خانقاهه ، قنوات دایر و بایر ، چشمه سار ، شیوار ، ناور و غیره را وقف بر تعزیه و عزاداری نمود.)

همچنین در کتاب جغرافیا و جغرافیای تاریخی گرگان و دشت تالیف اسدا... معینی صفحه 147چنین بیان شده است:

روستای النگ در 5 کیلومتری شمال خاوری کردکوی قرار گرفته است. دامنه جمعیت آن 75نفر است ، آب مصرفی آن از چشمه سار است .راه فرعی به شوسه دارد.

در کتاب گرگان زمین نوشته ذبیع ا... منصوری صفحه 34 چنین آمده است :

روستای النگ ملکش رعیتی است از سادات ساکن همان قریه و بعضی از مالکین هم ساکن شهرند. آب مشروب آن از قنات است. تعداد نفوس آنها 468 نفر است.

درکتاب مازندران و استرآباد نوشته : ه .ل رابینو ترجمه وحید مازندرانی صفحه 125درباره النگ چنین آمده است:

دهی است از دهستان سدن رستاق بخش کردکوی شهرستان گرگان ، در 5 هزارگزی شمال خاوری کردکوی . دامنه و معتدل مرطوب است . سکنه آن 1545 تن شیعه اند که به لهجه مازندرانی سخن میگویند. آب آن از چشمه تامین میشود و محصول آن برنج ، غلات ، حبوبات ، پنبه و توتون سیگار، و شغل مردم زراعت و گله داری و صنایع دستی زنان شال و کرباس بافی است . دبستان چهار کلاسه و راه فرعی بشوسه دارد.

روستای النگ در حدود 800 یا 900 سال پیش بوجود آمده است .آثار و سنگ نوشته هائی که بدست آمده این ادعا را ثابت می كند . درباره علت نامگذاری آن دو عقیده یا نظر وجود دارد: عده ای عقیده بر این دارند که النگ نامی است مغولی که به معنی چمنزار است و این نام را سربازان مغولی هنگامی که به این منطقه رسیدند به علت سرسبز بودنش برآن نهادند. ولی عده دیگر بر این عقیده هستند که به علت بارندگی زیاد در این منطقه و پست بودن زمینهای این روستا، آب روی زمین جمع می شود و هنگام حرکت انسان آب تا به زیر زانوی انسان می رسید به همین خاطر مردم این روستا نام اُلنگ را بر آن نهادند .
********************************************************************************​
نقل قول کتبی از نوشته های مرحوم صفرعلی نجاتی سال1370